پرنده رنگارنگ کوچولو در گوشه ای آرام گرفته بود و به باغی که در مقابلش بود خیره شده بود

لا به لای درختان بلند و سر سبز باغ پرنده های زیادی آشیانه داشتن

ناگهان سیاهی جای تصویر باغ را گرفت

کلاغی در مقابل پرنده کوچولو نشست

بالهایش را که بست به سختی از اطراف بدنش باغ دیده می شد

کلاغ به پشت سرش اشاره کرد و گفت : چرا به درون باغ نمی روی تا زیبایی های آنرا از نزدیک ببینی؟

پرنده کوچولو با بغضی که تو گلوش بود گفت: آخه...

کلاغ حرفش را برید و گفت: آخه نداره

من رو ببین با این که سیاهم ولی بین درختان سبز و گلهایی که همرنگ تو هستن زندگی می کنم

اما تو چی... با اینکه زیبا و رنگارنگی از زیبایی ها محروم هستی

پرنده کوچولو چیزی گفت اما بغض تو گلوش نذاشت حرفهاش شنیده بشه

کلاغ به سمت باغ پر زد و رفت

پرنده کوچولو هم به دنبالش پر کشید و پرواز کرد که محکم به میله های قفس خورد

دوباره فراموش کرده بود که توی قفس اسیره...

پرنده کوچولو ی گوشه قفس نشست، حرفهای کلاغ هنوز تو گوشش بود

آروم چشمهاش رو بست و دیگه باز نکرد

تا شاید ی روزی تو ی باغ سبز دوباره بدنیا بیاد

حتی اگه این بار بالهاش رنگارنگ نباشه...